بررسي شيوه هاي جبران خسارت ناشي از ارتكاب فعل زيانبار آموزگار

خسارت معنوي از جمله خساراتي است كه در مسئوليت مدني، در قرون اخير مورد توجه قرار گرفته و درواقع اصطلاح شايع و در عين حال پر ابهامي است كه تعيين مصاديق و ترسيم دقيق قلمرو آن كار آساني نيست زيرا، قانونگذار به صورت جامع اقدام به تعريفي از خسارات معنوي ننموده و در قوانين مختلف به صورت پراكنده به اين امر توجه كرده است. يكي از موارد خسارت معنوي كه از جنبه اهميت بالايي برخوردار است، مبحث قوانين حاكم بر خسارات معنوي ناشي از خسارات و ضرر معنوي معلم نسبت به دانش آموز و روش هاي جبران خسارات ناشي از آن است. در سال هاي اخير خسارات وارد بر دانش آموزان خصوصا خسارات معنوي چنان حجم عظيمي را به خود اختصاص داده كه در برخي از كشور ها، قسمتي از حقوق مسئوليت مدني تحت عنوان «حوادث آموزشي» به طور ويژه به طرق جبران اين خسارات مي پردازد كه عمده اين خسارات نيز ناشي از تقصير معلمين مي باشد. در فقه اماميه نيز قرن ها پيش به مسئوليت شخصي معلم اشاره شده است. هدف از تحقيق حاضر شناسايي مبنا و اركان مسئوليت مدني معلمان در برابر ايراد خسارات معنوي نسبت به دانش آموزان در فقه اماميه و حقوق ايران مي باشد. روش تحقيق توصيفي- تحليلي است. نتايج حاصل از تحقيق نشان مي دهد كه مبناي مسئوليت معلم نسبت نسبت به ايراد خسارت معنوي به دانش آموز (متعلم) به حكم موجود در ماده ي 2، 7 ، 8 و 10 ق.م.م، مؤيد نظريه‌ي «تقصير لازم الاثبات» است. همچنين روش جبران در صورتي كه ضرر وارده معنوي صرف است، روش جبران آن نيز بايد معنوي صرف (عُذر خواهي شفاهي و فردي معلم در جمع دانش آموزان كلاس يا در مراسم صبحگاه يا درج در تابلو اعلانات) باشد. همچنين در صورتي كه زيان معنوي جنبه‌ي عاطفي داشته باشد مي توان تنها با دادن مبلغي پول به زيان ديده گاه تمام يا بخشي از ضررهاي معنوي را جبران نمود.