بررسي حقوقي احضار و جلب بدون دليل متهم در حقوق كيفري ايران

اِحضار يا فَراخواني دعوتي است رسمي، كه از طرف مقام قضايي براي يك شخص جهت حضور در مرجع قضايي به عمل مي‌آيد. جلب در اصطلاح حقوق جزا عبارت است از دستگيري شخص معين و هدايت او نزد دادگاه يا مقام تحقيقي كه دستور دلالت او را نزد خويش داده است. دستور جلب در جرايم مهم بدواً صادر مي شود، اما در جرايم ديگر، پس از ابلاغ احضاريه به متهم و عدم حضور او نزد مقام احضار كننده صادر مي گردد. سلب آزادي افراد مغاير با حقوق طبيعي آزادي و امنيت شخصي شهروندان است . بر اين اساس ، قانون گذار ايران‌ در‌ اصل‌ ٣٧ قـانون اسـاسي و در مادة ٤ قانون آيين دادرسي‌ كيفري‌، اصل برائت را پيش بيني كرده است تا بازپرس يا مقام قضايي در صورت وجود دليل بر اساس مواد‌ ١٦٨‌ و 239‌ قانون آيين دادرسي كيفري، آزادي شخصي را سلب نمايد. جلب‌ يكي از موارد سلب آزادي اسـت.بازپرس نبايد بدون دليل كافي براي توجه اتهام، كسي را به عنوان متهم احضار و يا جلب كند.تخلف از مقررات اين ماده موجب محكوميت انتظامي تا درجه چهار است.