واكاوي ابعاد حقوقي ناشي از يكپارچه سازي منابع مشترك نفت و گاز واقع در مناطق مجاور در قلمرو ايران

يكپارچه سازي شيوه اي است كه براي اولين بار در آمريكا به منظور توسعه مؤثر و كاراي مخازن نفتي مشترك بين قطعات مفروز به كار گرفته شد. در اين شيوه ذخاير نفت و گاز در نواحي كه مجوز آن در دست بيش از يك نفر باشد به صورت منطقه اي واحد مورد بهره برداري قرار مي گيرد. هدف مقاله اين است كه مهم ترين نكات مربوط به يكپارچه سازي ميادين نفت و گاز ايران با همسايگان همجوار را شناسايي نمايد. اين جستار با روشي توصيفي تحليلي، به تبيين مفهوم اين نوع قرارداد و نيز واكاوي ماهيت حقوقي آن در نظام حقوقي ايران پرداخته است.