بررسي مباني و ضرورت اصلاح الگوي مصرف در ايران و راهكارهاي آن در خانواده

الگوي مصرف حاكم بر جامعه به عنوان يكي از مولفه هاي سبك زندگي، مي تواند به تخصيص بهينه منابع و نحوه به كارگيري عوامل توليد كمك كند، به گونه اي كه دربرگيرنده نيازهاي ضروري و اساسي باشد و با اولويت بندي و تشخيص ميزان اهميت هر يك، زمينه لازم را براي استفاده منطقي از امكانات فراهم آورد. در اين نوشتار به بررسي مباني و ضرورت اصلاح الگوي مصرف در ايران و راهكارهاي آن در حوزه خانواده پرداخت شده است. در مقاله حاضر، روش گردآوري اطلاعات كتابخانه اي و استقراء در منابع بوده و با رويكرد تحليلي-توصيفي به موضوع پرداخته شده است. اصلاح الگوي مصرف، به عنوان راهبرد بلندمدت مديريت مصرف قابل طرح است كه داراي مباني عقلي و شرعي مي باشد. حكم عقل براي رسيدن به توسعه و رفاه بيشتر، وجوب اصلاح الگوي مصرف و اجتناب از مصرف بي رويه است. اعتقاد به مالكيت حقيقي خداوند، برادري ديني اعضاي جامعه و ملازم بودن تكامل معنوي و كنترل لذات مادي مباني شرعي اصلاح الگوي مصرف را تشكيل مي دهد. مصرف گرايي خسارت هاي سنگيني بر پيكره جامعه وارد مي سازد و اگر مشاركت زير بنايي خانواده ها نباشد اين اصلاح در درون و متن جامعه ريشه پيدا نمي كند. در حوزه خانواده دو آسيب جدي تجمل گرايي و مدگرايي بروز و ظهور پيدا مي كند. يكي از مهمترين ابزار و برنامه ها جهت اصلاح الگوي مصرف و جلوگيري از اسراف، آموزش است و در مرحله اول در خانواده، زنان و مادران بايد به نقش تربيتي خود در آموزش فرزندان واقف باشند و لازمه آن اين است كه خود نحوه مصرف بهينه را ياد داشته باشند. ساده زيستي و مبارزه با ترويج اسراف نيز يكي از شيوه هاي مناسبي است كه در خانواده هاي ايراني مي تواند جايگزين الگوهاي تجمل گرايي گردد تا خانواده ها در راستاي اصلاح الگوي مصرف و جهاد اقتصادي پيشرو باشند.