بررسي تطبيقي قصد و رضا در حقوق ايران و فقه اماميه

هدف از پژوهش حاضر مباني نظري و آثار حقوقي تفكيك قصد و رضا مي باشد. عنوان اصلي از بند اول ماده 190 قانون مدني الهام گرفته شده است. قصد انشا در بين شرايط اساسي صحت معامله عنصر ايجاد كننده ماهيت حقوقي بوده و ساير عناصر تكميل كننده آن مي باشند. از آنجايي كه قصد انشا يك كيفيت نفساني است بدين لحاظ وضع دقيق آن در سير رواني ايجاد يك عمل حقوقي كاملا روشن نمي باشد. بدين جهت برخي قصد را عنصر مستقل از رضا ندانسته و قايل به وحدت قصد و رضا مي باشند. برعكس برخي قايل به دوگانگي قصد و رضا بوده و قصد را مستقل از رضا دانسته اند. در صورتي كه طرفين عقد فاقد قصد انشا معامله باشند. معامله اصلا در ظرف عالم اعتبار تشكيل نمي شود. اما در صورت فقدان رضاي معتبر براي معامله، معامله مذكور به صورت ناقص در عالم اعتبار تشكيل مي شود و اين نتيجه اعتقاد به دوگانگي قصد و رضا مي باشد. مهمترين مساله در اين پژوهش تحليل مبناي اشتراط قصد و رضا در تحقق عقود در فقه اماميه و حقوق موضوعه ايران است.