بررسي ماهيت وبه كارگيري سلاح درمحاربه درحقوق كيفري ايران

محاربه ازجمله جرايمي است كه امنيت وآسايش عمومي را موردهدف قرار مي دهد وازاين منظرحق برامنيت آحادجامعه مخدوش شده پس شايسته توجه مي باشد.شدت اين جرم سبب شده است تامجازات آن نيز درزمره مجازات هاي شديدقرارگيرد.يكي ازمهمترين جرايمي كه بدون سابقه قانونگذاري و فقط بر اساس ادله شرعي وارد حقوق موضوعه كيفري ايران شده است محاربه مي باشد،علاوه بر اين كه جرم مذكورخودعنوان مستقلي داشته و از مصاديق جرايم عليه امنيت داخلي محسوب مي شود مصاديق متعدد ديگري از جرايم عليه امنيت نيزدرحكم آن به حساب آمده و مجازات محارب براي آنها تعيين شده است،صرف نظر از ايراداتي كه به شيوه قانونگذار واردمي باشد،شناخت دقيق اركان و عناصروشرايط ركن مادي جرم بسيارحائز اهميت است عمل تهديد مسلحانه بدليل به كارگيري سلاح و شزايط خاص درهنگام ارتكاب تبديل به يك جرم حدي بامجازات سنگين آن خواهد شد لذا ضرورت داردتا با نگاهي به منابع و متون فقهي و تطبيق آن با مقررات كيفري در زمينه جرم فوق الذكر، هويدا نمودن ايرادات مربوط به ركن مادي جرم محاربه، اعم از ماهيت سلاح، نحوه به كارگيري آن و ضرورت و يا عدم ضرورت به كارگيري، تبيين مفهوم ناامني و سلب امنيت عمومي دراثربه كارگيري سلاح درمقررات كيفري ارائه گردد.