ارزيابي مولفه هاي استفاده از دوچرخه در حمل و نقل شهري

رشد روزافزون شهرها و جمعيت شهري استفاده از وسايل حمل‌ونقل شخصي را افزايش داده كه اين عامل باعث بروز مشكلات بسيار زيادي شده است كه در چند دهه اخير با مطرح شدن مفهوم توسعه پايدار شهري، مديران شهري بايد برنامه‌هاي خود را در جهت توسعه پايدار به كار گيرند. اين پژوهش بر آن است كه مكان‌گزيني مسيرهاي دوچرخه را با معيارهاي مشخص بر اساس نظرات كارشناسان و با استفاده از مدل ANP را ارائه نمايد. مهمترين عامل در استقبال و مشاركت شهروندان براي استفاده از دوچرخه، هدف گذاري صحيح و انتخاب گروه‌هاي استفاده‌كننده از اين طرح است. جهت استخراج ميزان تقاضاي سفر و تعيين اوليه مسيرهاي دوچرخه، كاربري‌هاي جاذب سفر و نيز جمعيت ناحيه به عنوان معيارهاي اصلي توليد/جذب سفر مطرح گرديدند. همچنين معيار ايستگاه اتوبوس نيز به عنوان درگاه‌هاي ورودي جذب سفر در معيارها گنجانده شد. جهت دستيابي به هدف اقدام به وزن‌دهي معيارها توسط 42 كارشناس از طريق پرسشنامه‌هاي مقايسات زوجي گرديد. محاسبات وزن‌دهي مذكور توسط فرآيند تحليل شبكه‌اي (ANP) صورت گرفت. اين فرآيند به عنوان يك ابزار تصميم‌گيري چند معياره به وسيله جايگزيني شبكه به جاي سلسله‌مراتب در فرآيند AHP بهبود بخشيده شده است. خروجي مدل ANP نشان داد كه به ترتيب زيرمعيارهاي كاربري مسكوني، جمعيت خيلي متراكم، كاربري بازار ايراني و همچنين كاربري تجاري اداري همراه با جمعيت متراكم، بيشترين اهميت و در نتيجه بيشترين تأثير را در اولويت‌بندي مسير ويژه دوچرخه در شهر جديد انديشه داشتند