بررسي تطبيقي نقش دعا بر رشد شخصيتي از ديدگاه آيت الله مكارم شيرازي و آيت الله مرتضي مطهري(ره)

پژوهش حاضر كوششي است براي نشان دادن نقش دعا بر رشد شخصيتي از ديدگاه آيت الله مكارم شيرازي وآيت الله مطهري(ره) وهدف از اين پژوهش نشان دادن تاثير دعا بر شخصيت انسان به عنوان راهي براي رسيدن به كمال حقيقي مي باشد. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي وبا استفاده از منابع كتابخانه اي به بررسي اين موضوع پرداخته است وبا بررسي فلسفه وحقيقت دعا روشن مي شود كه دعا آثار شخصيتي ورواني بسياري بر فرد دارد ورشد وكمال حقيقي انسان، قرب پروردگار است كه در پرتوي دعا به دست مي آيد. دعا در بعد شخصيتي تاثيراتي دارد كه موجب تقويت ايمان ويقين نسبت به خداوند، دستيابي به صبر ورام كردن نيروهاي خيال مي گردد. حضرات آيات مطهري(ره) و مكارم شيرازي با الهام از تعاليم قران وآموزه هاي شارع مقدس وائمه اطهار به نقش دعا در كمال ورشد شخصيتي فرد اعتقاد دارند. هردو دعا را راهي به سوي تقرب الهي كه نتيجه ي آن رسيدن به سرمنزل مقصود است مي‌دانند. مطهري(ره) اهميت دعا را در تقرّب به خداوند مي داند و منظور ايشان از نزديك شدن به خدا، نزديك شدن مجازي مي باشد. اما مكارم شيرازي اهميت دعا را با توجه به آيه ۷۷ سوره فرقان در اوصاف عبادالرحمان مي‌داند كه در اين آيه مي فرمايد: بگو پروردگار من براي شما ارج و وزني قائل نيست، اگر دعاي شما نباشد. كه از نظر ايشان توجه به پروردگار و بندگي او باعث عدم غفلت مي‌شود و اين باعث ارزش و مقام انسان در نزد پروردگار مي گردد كه به واسطه دعا حاصل مي‌شود. در شرايط استجابت دعا هر دو در اين كه دعا نبايد جانشين اسباب طبيعي براي رسيدن به هدف باشد اتفاق نظر دارند اما آيت الله مكارم شرط استجابت دعا را تواضع و خشوع در مقابل پروردگار مي داند، در حاليكه استاد مطهري(ره) بيشتر به ويژگي هاي فرد دعا كننده توجه دارد.