بررسي مدل استراتژيكي تشخيص فرصت هاي كارآفريني در حوزه هاي كسب و كار روستايي و نقش آن در توسعه پايدار

امروزه كارآفريني به عنوان پديده بسيار مهم براي كشورهاي توسعه يافته و ضروري براي كشورهاي درحال توسعه و توسعه نيافته، مورد توجه سياستمداران و برنامه ريزان كلان اكثر كشورها قرارگرفته است و در اولويت هاي سياستگذاري اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي خود به عنوان عاملي اثرگذار در نظر گرفته مي شود. از آنجا كه در عصر حاضر يكي از مهمترين دغدغه هاي دولت ها برطرف كردن مسئله بيكاري و تبعات آن در جامعه مي باشد بنابراين پديده كارآفريني نيز كه به طور مستقيم و يا غيرمستقيم باعث ايجاد اشتغال در كشور مي شود داراي اهميت ويژه اي خواهد بود. به دليل گستردگي مفهوم كارآفريني در علوم مختلف، عوامل گوناگوني كه مي توانند بر ايجاد و يا عدم ايجاد آن مؤثر باشند و مفهوم بين رشته اي آن، اين مقوله محل چالش صاحب نظران علوم مختلفي مانند اقتصاد، روانشناسي، مديريت و ...بوده است و دانشمندان و پژوهشگران اين علوم سعي بر بررسي آن از ابعاد گوناگون و ديدگاه هاي اختصاصي خود داشته اند. اگرچه كسب و كار روستايي به عنوان يكي از مهم‌ترين بخش‌هاي اقتصادي كشور، قابليت زيادي براي اشتغال جمعيت روستايي كشور دارد، اما ناتواني افراد در تشخيص فرصت‌هاي كارآفرينانه موجب شده است با وجود فرصت‌هاي بي‌شمار در اين بخش، سهم بخش روستايي از اشتغال كشور روز‌به‌روز كاهش يابد. ازاين‌رو، در شرايط موجود بهبود قابليت افراد براي تشخيص فرصت‌هاي كارآفرينانه روستايي مي‌تواند راهگشاي بسياري از مشكلات كشور باشد.