پوشش دهي نانوذرات TiO2 با استفاده از روش الكتروفورتيك روي فولادزنگ نزن L316

دو محدوديت اصلي پوشش هاي توليد شده به روش الكتروفورتيك براي اصلاح سطح كاشتني هاي فلزي، استحكام چسبندگي كم پوشش به زيرلايه و قابليت سينترينگ ضعيف است كه در نتيجه به استحكام پيوستگي كمتر پوشش مي انجامد. در اين تحقيق، سطح زيرلايه فولاد زنگ نزن L316 با روش اكسيداسيون آندي آماده سازي شدند. سپس نانوذرات TiO2 به روش الكتروفورتيك به وسيله جريان مستقيم بر سطح زيرلايه -پوشش دهي و اثر پارامترهاي مهم الكتروفورتيك مانند ولتاژ، زمان پوشش دهي، تاثير اصلاح كننده بار سطحي (دوپامين) و چسباننده (پلي اتيلن ايمين) بر كيفيت پوشش حاصل بررسي شد. بر اساس نتايج به دست آمده، پوشش بهينه حاصل از نانوذرات TiO2 (ولتاژ V10، زمان min10) داراي ميكروترك هاي كمتري بودند. سپس نمونه هاي پوشش داده شده توسط نانوذرات TiO2، در دماي1100 درجه سانتي گراد به مدت 2 ساعت سينتر شدند. از ميكروسكوپ الكتروني روبشي براي بررسي مورفولوژي سطح و ساختار فصل مشترك پوشش ها استفاده شد. پس از فرآيند سينترينگ، يك لايه متراكم احتمالاً به دليل برهمكنش و امتزاج ذرات TiO2 با لايه اكسيدي زيرلايه و نفوذ عناصر زيرلايه (عمدتاً كروم و سيليسيم) به سمت پوشش حاصل شد. مطالعات الكتروشيميائي پس از 24 ساعت غوطه وري در محلول بافرنمك فسفات، بيشترين مقاومت سدي را براي پوشش TiO2 سينترشده نشان داد كه علت آن به حضور لايه سدي داخلي پوشش نسبت داده شد. نتايج نشان داد كه انجام عمليات سينتريگ و تشكيل لايه متراكم سدي در فصل مشترك نقش بسيار تعيين كننده اي در عملكرد سدي پوشش و نيز افزايش استحكام چسبندگي آن به زيرلايه فولاد زنگ نزن دارد.