بررسي ارتباط زبان و جنسيت در بيان طنزآميز ابوالفضل زرويي نصرآباد بر مبناي رويكرد رابين ليكاف «با تكيه بر مجموعه داستان غلاغه به خونش نرسيد»

در تحليل زباني يك اثر ادبي بايد به شرايط اجتماعي، سياسي و فرهنگي كه آن اثر در آن شكل گرفته، توجه كرد. «جنسيت» نيز در كنار عواملي چون طبقۀ اجتماعي، اعتقادات يا ارزش‌ها مي‌تواند در خلق آثار ادبي مؤثر باشد. از ديدگاه زبان شناسان، زنان نويسنده، مؤلفه‌هاي متفاوت زباني را در ساختار و در محتواي آثار خود به‌كار مي‌گيرند و تحليل زباني اين آثار بايد در سطوح «واژگان»، «جملات» و تحليل براساس گفتمان (ارتباط كلمات با يكديگر در سطوح بالاتر) انجام شود. از نظر «ليكاف»، تفاوت گفتاري زنان و مردان بيشتر از اينكه در حيطة زبان شناسي و تفاوت گفتاري قابل بررسي باشد، انعكاس دهندة روابط فرهنگي جامعه است؛ بدين معنا كه در حيطة فرهنگي جامعه، به طور نسبي زنان پايگاه اجتماعي كم‌ثبات‌تر و نقش هاي محدودتري دارند، اين بي ثباتي و تزلزل اجتماعي در رفتار زباني آن ها بازتاب در خور ملاحظه اي دارد. وي مؤلفه هاي زبان زنانه را در در سه سطح واژگاني، نحوي و آوايي مورد توجه قرار داده و در زيرمجموعة اين سطوح تعدادي مؤلفه در نظر گرفته است. هدف پژوهش حاضر اين است كه به شيوة توصيفي تحليلي بررسي كند كه زرويي نصرآباد به عنوان نويسنده اي كه از ابزار طنز براي اهداف اجتماعي خود بهره گرفته، تا چه اندازه زبان شخصيت هاي داستاني را در ارتباط با جنسيت آن ها برگزيده و اين گزينش ها تا چه اندازه با پيش‌بيني‌هاي ليكاف در اين زمينه مطابقت دارد. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد كه اين نويسنده در انتخاب زبان شخصيت‌هاي داستاني خود بر مبناي جنسيت آن ها با دقت فراوان عمل كرده و روش وي در موارد بسياري با پيش‌بيني‌هاي ليكاف مطابقت دارد.