بررسي اشعار محمد تقي بهار از منظر جامعه شناسي ادبيات

ادبيات و آثار ادبي، نمونه هايي از فرهنگ و زبان ملي ماست كه شاعران و نويسندگان با تعمق خود در جامعه و بررسي اتفاقاتي كه در پيرامون آنها رخ داده است، انتقادهايي از محيط اجتماعي خود را در لابه لاي آثار ادبي بيان نموده اند كه اين امر بيانگر توجه آنها به امور روزمره خواهد بود. يكي از شاعراني كه به خوبي امور جامعه را مورد نقد قرار داده و مسائل اجتماعي را در پوشش زباني ادبي بيان داشته، محمد تقي بهار است. وي با زباني برنده و نيش دار، جامعه و اتفاقات آن را مورد نكوهش و نقد قرار داده است به طوري كه حتي نسبت به مسائل و اتفاقات طبيعي نيز بي توجه نبوده و از سيلي كه ايران را فراگرفته تا آتش سوزي شهر آمل، سخن به ميان آورده است. وي با انتقاد از خرافاتي كه دامن مردم جامعه را فرا گرفته سخناني كوبنده بر زبان جاري مي سازد و در ادامه از عدم بهداشت در جامعه و كمبود پزشك در تهران داد سخن سر مي دهد و در پايان با انتقاد از بي سوادي و گسترش جهل و ناداني در جامعه، زبان به نكوهش مي گشايد كه در اين پژوهش با بررسي آنها و با كمك تحليل و توصيف شواهد مثال از ديوان بهار، اشعار وي را از منظر جامعه شناسي مورد واكاوي قرار داده ايم تا نگرش و توجه او را به مسائل جامعه براي مخاطبان به اثبات برسانيم.