بررسي صورخيال در آثار حبيب‌الله بخشوده (با بررسي استعاره، كنايه، تشبيه، تمثيل و سمبل)

تصويرپردازي يكي از مباحث اساسي زيبايي شناسي در كلام است كه از ديرباز مورد توجه اهل فن بوده است. تصاوير ادبي هم در اشعار فارسي و هم اشعار كُردي زيبايي قابل وصفي را توسط شاعران، به نمايش گذاشته است. از سويي شاعران معاصر ايلامي و از ميان آن‌ها، شاعرو ناقد اهل فن ايلامي، «حبيب‌الله بخشوده» را مي‌‌توان نام برد كه هم به زبان كُردي و هم به زبان فارسي، صاحب آثار ارزشمندي است. بررسي تصويرپردازي در اشعار بخشوده هدفي است كه در اين پژوهش تلاش مي‌كنيم با استفاده از روش توصيفي-تحليلي و با بررسي شش اثرشعري: «باران بر گورهاي كهنه اريب مي‌بارد»، «مديترانه»، «صداي آبرنگ‌ها»، «چيزي شبيه ابر»، «دخترم باران» و مجموعه شعر كُردي«كه‌پوو» از آثار اين شاعر، به نمونه هاي تصاوير ادبي دست يابيم. لذا پس از استخراج تصاوير استعاره، كنايه، تشبيه، تمثيل و سمبل در اشعار برگزيده از آثار بخشوده، از جداول و نمودارها استفاده كرديم تا خواننده ديدي آماري نيز به‌دست آورد. تنوع و وسعت تصوير تشبيه و كنايه در مجموعه اشعار حبيب‌الله بخشوده، به وفور ديده مي‌شود. بخشوده در اشعار خود بسيار عاميانه و با لحني ساده با مخاطب به سخن مي‌نشيند. تقليد در اشعار بخشوده به مقدار كمي يافت مي‌شود اما استعاره‌هايش تازه و متأثر از طبيعت است؛ زبان شاعر بسيار صميمانه و تشبيهاتش دقيق و به‌جا به‌كار رفته‌اند و اين تسلّط شاعر بر شعرش را نشان مي‌دهد. كنايه‌هايش تند و متأثر از ناسازگاري‌هاي روزگار است و تمثيل‌هايش بيشتر به ضرب‌المثل‌ اشاره دارد. دو كلمه‌ي «مادر» و «شهيد» به عنوان دو سمبل ناب در آثارش جايگاه ويژه‌اي دارند. شاعر طبيعت را به زيبايي توصيف مي‌كند و اين را مي‌توان در آثاري چون: «باران بر گورهاي كهنه اريب مي‌بارد» و «كه‌پوو» به خوبي مشاهده كرد.