واكاوي ادراك معلمان از رويكرد يادگيري باز در اجراي برنامه درسي؛ مطالعه‌اي به روش پديدارشناختي

يادگيري باز يك رويكرد آموزشي است كه با غني سازي يادگيري و تنوع بخشيدن به محيط‌هاي يادگيري باعث ارتقاي دستاوردهاي برنامه درسي مي‌شود. در سند تحول بنيادين نيز به تنوع بخشيدن به محيط ها و منابع يادگيري به عنوان يكي از راهكارهاي ايجاد تحول در برنامه درسي اشاره شده است اما به نظر مي رسد كه غلبه رويكردهاي سنتي در فرايندهاي ياددهي – يادگيري باعث شده كه اين رويكرد آموزشي به عنوان يك رويكرد تحولي اجراي برنامه درسي كمتر مورد توجه قرار بگيرد زيرا در وهله اول كاربرد آن به آگاهي و مقبوليت آن از سوي مجريان برنامه درسي يعني معلمان بر مي‌گردد. اين مطالعه با هدف واكاوي ادراك معلمان از مفهوم يادگيري باز و چالش‌ها و فرصت‌هاي اين مهم با رويكرد كيفي و از نوع پديدارشناسي انجام شد. شركت‌كنندگان آن از ميان معلمان دوره ابتدائي شهر ايلام بودند كه دوازده نفر از آنان به طور هدفمند انتخاب شدند. به منظور گردآوري داده‌ها از مصاحبه نيمه‌ساختاريافته و جهت اعتباريابي از روش كلايزي و روش لينكلن و گوبا استفاده شد. تحليل داده‌ها منجر به شناسايي 10 مضمون؛ مفهوم، محتوا و مكان يادگيري باز، چالش‌هايي از منظر امكانات، مديريت و هماهنگي و برنامه‌درسي، مديريتي و فرصت‌هاي يادگيري‌هاي شناختي، عاطفي، مهارتي و شخصي و 38 زيرمضمون شد.