نقش شناخت، پاسخ عاطفي و قصد رفتاري معلمان دوره ابتدايي بر شيوه‌هاي نوين تدريس با تأكيد بر فناوري در فرايند ياددهي

هدف تحقيق حاضر بررسي نقش شناخت، پاسخ عاطفي و قصد رفتاري معلمان دوره ابتدايي بر شيوه‌هاي نوين تدريس با تأكيد بر فناوري در فرايند ياددهي است. روش ﭘﮋوﻫﺶ از ﻧﻮع ﺗﻮﺻﯿﻔﯽ – ﭘﯿﻤﺎﯾﺸﯽ، ﻣﺒﺘﻨﯽ ﺑﺮ ﻣﻌﺎدﻻت ﺳﺎﺧﺘﺎري بود و ﺟﺎﻣﻌﻪ آﻣﺎري شامل كليه معلمان مقطع ابتدايي شهر زاهدان به تعداد 2952 نفر هستند كه بر اساس جدول مورگان و به روش تصادفي ساده تعداد 341 نفر به عنوان نمونه آماري انتخاب شدند ابزار گردآوري داده‌ها پرسشنامه‌هاي استاندارد بزخش (1393) براي سنجش نقش شناخت، پاسخ عاطفي و قصد رفتاري و گراشا و ريچمان (1996) براي سنجش شيوه‌هاي نوين تدريس بود ﮐﻪ رواﯾﯽ صوري و ﻣﺤﺘﻮاﯾﯽ ﺑﻪ تأييد صاحب‌نظران و رواﯾﯽ ﺳﺎزه از ﻃﺮﯾﻖ ﺗﺤﻠﯿﻞ ﻋﺎﻣﻠﯽ تأييد شد و ﭘﺎﯾﺎﯾﯽ ﺑﺎ اﺳﺘﻔﺎده از آﻟﻔﺎي ﮐﺮوﻧﺒﺎخ و پايايي تركيبي بزرگ‌تر از 0.7 محاسبه گرديد. جهت تجزيه‌وتحليل داده‌ها از دو نرم‌افزار Spss23 و SmartPLS3 استفاده شده است. ﯾﺎﻓﺘﻪﻫﺎي ﭘﮋوﻫﺶ ﻧﺸﺎن داد، شناخت ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ (0.660)؛ پاسخ عاطفي ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ (0.496) و قصد رفتاري ﺑﺎ ﺿﺮﯾﺐ ﻣﺴﯿﺮ (0.529) ﺑﺮ شيوه‌هاي نوين تدريس تأثيرگذار بوده‌اند. همچنين شناخت بيشترين تأثير را بر تدريس با شيوه‌هاي نوين داشت لذا توجه به شناخت معلمان ابتدايي از فناوري آموزشي از طريق آموزش‌هاي ضمن خدمت و توسعه فعاليت فناوري محور لازم است.