كاهش آسيب هاي اجتماعي دانش آموزان در حيطه شناختي با نقش آفريني معلمان از نگاه نهج البلاغه

Reducing the social harms of students in the cognitive field with the role of teachers from the point of view of Nahj al-Balagheh

تعليم و تربيت زير بناي بنيان جامعه و حفظ و شكوفايي استعدادهاي افراد آن است. يكي از راهكارهاي اساسي مبارزه با آسيب-هاي اجتماعي فرهنگ سازي با آموزش است كه به مثابه پيشگيري از آسيب ها تعبير مي شود. معلمان به عنوان گروه مرجع و الگو در شكل گيري حيطه شناختي دانش آموزان و كاهش آسيب هاي اجتماعي داراي تأثير غير قابل انكار و جدي اند. نهج البلاغه كه رهنمود هاي راهگشاي بزرگ ترين معلم مكتب وحي است مي تواند راهكارهاي اساسي در اين حيطه داشته باشد به همين سبب پژوهش حاضر با ابزار گردآوري كتابخانه اي- استنادي و روش توصيفي- تحليلي و سطحِ تحليل مضمون به دنبال پاسخ به سؤال زير است كه براساس گزاره هاي نهج البلاغه معلم چگونه در كاستن آسيبهاي اجتماعي در حوزه شناختي دانش آموزان مي تواند نقش آفريني كند؟ يافته هاي پژوهش حاكي از آن است كه در گام اول معلم با متخلق شدن به اخلاق انبياء (ع) و دارا شدن مؤلفه-هايي چون توكل، صبر و گذشت، مهرباني و تواضع و در گام دوم با شناخت حيطه شناختي و نقش آفريني متناظر چون تعميق شناخت خداوند، تعميق شناخت دنيا، تعميق شناخت در مورد حقيقت انسان و روشنگري درباره مرگ و معاد باعث تقويت حيطه شناختي دانش آموزان و بالتبع كاهش آسيب هاي اجتماعي مي شود.