بررسي شيوه‌هاي عملي امام علي(ع) در معرفت‌افزايي ديني از منظر نهج‌البلاغه

Examining the practical methods of Imam Ali (a.s.) in increasing religious knowledge from the perspective of Nahj al-Balagha

امام علي(ع) در جريان افزايش معرفت ديني مردم از شيوه‌ها و روش‌هاي گوناگوني استفاده مي‌نمودند. ايشان هم از روش‌هاي نظري و هم از روش‌هاي عملي بهره مي‌بردند كه مقاله حاضر با روش توصيفي و تحليلي و با رويكرد كتابخانه‌اي آن را مورد بحث و بررسي قرار داده و نتيجه تحقيق بيانگر آن است كه: اميرالمومنين علي(ع) در شرايط مختلف از شيوه‌هاي عملي مختلفي استفاده مي‌نمودند و انتخاب اين شيوه‌ها بستگي به مخاطب داشت كه از چه ميزان فهم، درك و استعداد برخوردار است. عمل‌گرايي قبل از معرفت‌زايي، و رفتارهاي حضرت (در اجراي عدالت و امر به معروف و نهي از منكر)، تعهد عملي به ارزش‌هاي اخلاقي، نشانگر آن است كه آن حضرت(ع) قبل از آموختن هر مفهومي به مخاطبانش آن را عيناً در عمل اجرا مي‌نمود. ايجاد پرسش‌گري در مردم و معرفي اسوه‌هاي مثبت و منفي به جامعه، از ديگر روش‌هاي عملي امام علي(ع) در افزايش معرفت ديني بود كه حضرت(ع) از اين طريق مردمان را با عقايد و معرفت ديني آشنا مي‌نمودند.