تأويل فجر به امام عصر «ع» با تأكيد بر آيه اول سوره فجر

Interpretation of Fajr to Imam Asr with emphasis on the first verse of Surah Fajr

در رابطه با تفسير آيه «والفجر» اقوال گوناگوني وجود دارد كه هر كدام دليل قابل توجهي را براي تفسير خود مطرح كرده‌اند. در اين پژوهش به روش توصيفي تحليلي به بيان اقوال گوناگون در رابطه با تفسير آيه ابتدايي سوره فجر مي‌پردازيم. نتايج به دست آمده از بررسي اقوال گوناگون نشان مي‌دهد به طور كل سه قول در اين رابطه وجود دارد؛ برخي مفسرين فجر را به معني روشني و سپيده دم دانسته و بعضي ديگر از آن به معني شكافتن و انفجار از ريشه فجرت ياد كرده‌اند. در ديگر اقوال از آن به عنوان اشاره به زمان ظهور حضرت مهدي (عج) ياد شده و برخي ديگر منظور از «نفس المطمئنة» را امام حسين (عليه السلام) دانسته و تأويل سوره مباركه را منسوب به ايشان مي‌دانند. در برخي از منابع نيز رواياتي به نقل از ائمه (ع) مطرح شده كه آن بزرگواران بر خواندن سوره فجر توصيه داشته و تأويل برخي از آيات سوره را مربوط به زمان ظهور حضرت بقيه الله «عج» دانسته‌اند. گروهي از مفسران و اساتيد مباحث علوم قرآني نيز با استناد به روايات ائمه (ع) معتقدند سوره فجر از مصاديق آيات مهدويت است. (تفسير الصافي؛ ملا محسن فيض كاشاني؛ جلد 5 صفحه 323) (تفسير الميزان؛ طباطبايي؛ جلد 20 صفحه 464)