پويايي شناسي اجتماعي مساله آب در حوضه زاينده رود

كم آبي يكي از مسائل مهمي است كه نظريه پردازان توسعه و جامعه شناسي در بيان تحولات جوامع شرقي و ايران از گذشته تا كنون در نطرياتي مانند شيوه توليد آسيايي، استبداد شرقي و استبداد ايراني، مد نظر داشته اند و سعي مي كردند در توصيف ويژگي هاي اين جوامع آن را مد نظر قرار دهند. يكي از مناطقي كه در ايران همواره مساله آب در جامعه خودنمايي مي كرده است، حوضه زاينده رود در استان هاي اصفهان و چهارمحال و بختياري است كه با وجود خشكسالي هاي متوالي معيشت كشاورزان در آن با مشكل مواجه شده است و پيوندهاي تاريخي و فرهنگي جامعه با آب در اين منطقه بر اهميت آن افزوده و به واسطه بروز تنش ها و اعتراضات اجتماعي بر سر مساله آب، جايگاه ويژه اي يافته است. در اين مطالعه با استفاده از روش تحقيق كيفي و رويكرد پويايي شناسي سيستم ها، به روابط ميان دولت و جامعه با تاكيد بر متغيرهاي اجتماعي در حوضه زاينده رود پرداخته شده است كه به اين منظور، با استفاده از روش هاي جمع آوري اطلاعات كيفي مصاحبه، مشاهده و همچنين مطالعات اسنادي، تعامل متغيرهاي اثرگذار در اين موضوع، با به كارگيري رويكرد پويايي شناسي سيستم ها به صورت مدل هاي علت و معلولي به نمايش درآمده است تا تصوير واضح تري از واقعيات اجتماعي در اين منطقه به نمايش گذاشته شود تا بر اساس آن تصيمات و سياست هاي كارآمد تري اتخاذ گردد چراكه يافته هاي اين مطالعه حاكي از آن است بي توجي به عوامل اجتماعي موثر در شكل گيري مساله زاينده رود، به جاي كاهش مساله بر شدت آن افزوده است يا بروز آن را به تاخير انداخته است.