چگونه مي‌توان با ايجاد تفكر سيستمي در مديران دولتي، بهره‌وري ايجاد كرد؟ رويكردي مبتني بر فهم انتقادي سيستمي

نظام تصميم‌گيري مجموعه‌اي از نقاط تصميم‌گيري در پيوند و ارتباط با يكديگر براي اتخاذ تصميمات لازم در يك مجموعه‌سازماني باهدف بقا و رشد آن مجموعه است. مجموعه سازمان، اعم از كل حكومت و يا يك بنگاه كوچك را مي‌توان از زاويه نظام تصميم‌گيري بررسي، ارزيابي و طراحي كرد. همسو با تغييرات محيطي و تغيير در ماهيت و فعاليت‌هاي سازمان‌ها، ابزارها، روش‌ها و روش‌شناسي‌هاي حوزه سازمان و مديريت نيز نياز به تكامل و ارتقاء دارد. در زمان حاضر ما با پيچيدگي نيروي انساني ازيك‌طرف و روابط روان‌شناختي و مسائل فرهنگي -اجتماعي از طرف ديگر مواجه هستيم. نگرشي سيستمي كه موضوع بهره‌وري نيروي كار را بسيار فراتر از يك نسبت ساده قرار داده است. درعين‌حال با افزايش پيچيدگي و تغيير در سازمان‌ها، مي‌بايستي از رويكردهاي نوين براي نشان دادن و درك وضعيت فعلي سيستم و شناخت مسئله استفاده كرد. از آنجائي كه بهره‌وري منابع انساني در دنياي امروز از عوامل مهم در مزيت رقابتي و در پويائي‌ها و پيچيدگي‌هاي سيستم‌هاي صنعتي، بخشي از تكنولوژي به‌حساب مي‌آيد بديهي است كه ساختارهاي سنتي و اداره امور سازمان‌ها با ابزارها و تفكر سنتي راه به‌جايي نخواهد برد؛ بنابراين در اين پژوهش با استفاده از رويكرد مبتني بر فهم انتقادي سيستميCSH، به بررسي چالش‌هاي عدم استفاده مديران دولتي از تفكر سيستمي براي اهداف بهره‌وري خواهيم پرداخت و سپس با بررسي اطلاعات به‌دست‌آمده از رويكرد، مدل‌هاي گويا و علّي را به‌منظور نشان دادن نقاط بحراني و چالش‌هاي اصلي در عدم استفاده مديران از اين تفكر، ترسيم مي‌كنيم آنگاه با استفاده از مدل‌ها به نتيجه‌گيري و پيشنهاد خواهيم پرداخت.