انعطافپذيري در طراحي مسكن حداقل

آميزه اي از سنت هاي سكونت، همراه با الزامات اقتصادي و دشواريهاي زيست سبب مي شود كه خانواده مجموعه نياز هاي خود را در مسكني برآورد كه به واقع حداقل سطح مورد نياز سكونت او را دارا است. اما غالب خانه هايي كه با الگوي حداقلي مسكن طراحي مي شوند، فاقد بهره وري لازم به لحاظ فضايي بوده و ناتاواني آنها درپاسخ گويي بهينه به نياز هاي ساكنان روشن است. عدم امكان تامين زير بناي كافي براي برخي عملكردها موجب حذف و يا ادغام نا مناسب بعضي كاركردهاي ديگر شده وآسايش عمومي افراد خانواده را تحت تاثير قرار مي دهد. همين عوامل موجب عدم موفقيت پروژه هاي مسكن حداقل شده است. در اكثر مواقع در خانه هاي حداقلي، تلاش براي استفاده مناسب از زير بناي موجود در كاستن مساحت فضاها، ادغام فضاها در يكديگر و يا حذف برخي از آنها محدود مي گردد. در حالي كه مي توان با استفاده بهينه از فضاهاي خانه وطراحي انعطاف پذير آنها، به طيف وسيع تري از نيازهاي ساكنان در مساحت هاي كوچك پاسخ گفت.