بررسي شاخصه هاي زيبايي شناسي در معماري بيونيك و تطبيق اين شاخصه ها با الگوهاي هندسي رايج در معماري بيونيك

انسان در طول تاريخ همواره به زيباييهاي درون طبيعت سوق داشته است. او به هنگام ايجاد سرپناه براي خود به زيبايي آن نيز توجه داشته و علاوه بر آموختههايي همچون ايمني و امنيت، از زيباييِ طبيعت نيز بهره ميگرفته است )نقرهكار، 1389 (. يكي از متأخرترين رويكردهاي معماري معاصر در جهان امروزي، طراحي و ساخت بناها با تاكيد در ساخت آنها ميباشد. معماري بيونيك با واكاوي سازوكارهاي موجود در طبيعت به شناخت و بررسي عناصر، ساختار و فرم هاي طبيعي آنها ميپردازد و با بهره گيري از اين الگوها سعي در ايجاد جريان جديدي در فرآيند طراحي و پروژه هاي انسانساخت و ايجاد كالبد انسانيِ مطلوب در حوزه معماري را دارد. در مطالعاتي كه در رابطه با معماري بيونيك صورت گرفت، كمتر به مبحث شاخصه هاي زيبايي شناسي در معماري بيونيك به صورت تخصصي پرداخته شده است و با توجه به اهميت موضوع زيبايي شناسي، اين خلاء همواره در مباحث معماري بيونيك به چشم ميخورد. در واقع هدف اين پژوهش، شناسايي شاخصههاي زيباييشناسي در الگوهاي هندسي معماري بيونيك و بهكارگيري اين الگوها به صورت كاربردي در معماري است. براي اين منظور ابتدا شاخصه هاي زيبايي شناسي در معماري پست مدرن )خاستگاه معماري بيونيك( تعريف و با استفاده از استدلال منطقي، به الگوهاي هندسي رايج در معماري بيونيك با توجه به اين شاخصه ها، نمره داده شد. در نهايت الگوهاي تقارن و مستطيل طلايي )دنباله فيبوناچي( بعنوان زيباترين الگوهاي هندسي معماري بيونيك برگزيده شدند.