برنامه ريزي هماهنگ كاربري زمين و حمل و نقل؛ منطقه 2 تهران

شدت يافتن اثرات زيانبار حمل و نقل شهري در چند دهه اخير مورد توجه برنامه ريزان شهري و مهندسين حمل و نقل قرار گرفته، بنابراين راه حل هاي زيادي براي رفع معضلات حمل و نقل پيشنهاد شده و با توجه به شرايط شهرها، راهبرد هاي مختلفي بهكار گرفته مي شود. از آنجا كه منطقه 2 تهران به عنوان سومين منطقه پرجمعيت تهران شناخته مي شود و در سال گذشته 790 هزار سفر در آن توليد شده است، تنها .0 هزار نفر در ساعات اوج ترافيك از حمل و نقل عمومي استفاده مي كنند و خطوط مترو در اين محدوده فقط 1 / 0 درصد از جابجايي هاي سالانه را انجام مي دهند و تعداد تصادفات اين منطقه در تهران رتبه دوم را به خود اختصاص داده است. اين پژوهش با توجه به مسائل و اهدافي چون تعيين مناسب ترين راهبرد حمل و نقلي در محدوده موردمطالعه و بررسي مشكلات موجود و تعديل آنها جهت بهبود حمل و نقل محدوده مورد مطالعه از برنامه ريزي هماهنگ كاربري زمين و حمل و نقل استفاده كرده و با تبيين شاخصهاي اين نظريه و بررسي عملياتي كردن آنها در منطقه 2 از طريق مدل مقايسات زوجي و پرسشنامه، به اولويت بندي شاخص هاي منتج از برنامه ريزي هماهنگ كاربري زمين و حمل و نقل پرداخته كه افزايش تراكم كاربري ها در اطراف پايانه ها و ايستگاه هاي حمل و نقل عمومي با بيشترين امتياز به عنوان اولويت اول برگزيده شد. با توجه به وضع موجود محدوده مورد مطالعه و اينكه هيچ راه حل منفردي براي حل مشكلات پيچيده حمل و نقل وجود ندارد، پيشنهاد مي شود كه يك ساز و كار جامع و هماهنگ با برنامه ريزي بلند مدت بهكار گرفته شود تا نظريه برگزيده اين پژوهش يعني برنامه ريزي هماهنگ كاربري زمين و حمل و نقل در منطقه 2 تهران عملياتي شود.