كاربست نظريه‌ي صلح دموكراتيك در منطقه غرب آسيا

نظريه صلح دموكراتيك را كانت، فيلسوف برجسته آلمانى در سده هجدهم وارد مباحث علوم سياسى نمود و با توسعه نظام دموكراسى ليبرال - سكولار در نيمه دوم قرن بيستم، توجه بيشترى به رابطه صلح و دموكراسى معطوف گرديد. در اين مقطع، گروه‌هاى بيشمارى از اساتيد علوم سياسى با بكارگيرى روش‌هاى گوناگون پژوهش‌هاى آماري، نظريه صلح گرايى دموكراتيك را تقويت نمودند. طرفداران اين نظريه ادعا مي‌كند كه كشورهاى دموكراتيك، اصولاً در روابط خارجى خود، صلح‌جو هستند. كشورهاى دموكراتيك، تنها در روابط ميان خود، گرايش به حل و فصل مسالمت‌آميز اختلافات دارند. در عين حال اين بحث، اذعان مي‌كند كه كشورهاى دموكراتيك، در روابط خود با كشورهاى غير دموكراتيك تفاوتى با كشورهاى غير دموكراتيك در صلح‌جويى ندارند؛ بر اين اساس هدف اين نوشتار، بررسى مولفه‌هاي نظريه صلح دموكراتيك در منطقه غرب آسيا مي‌باشد. سوال اصلي مقاله اين است كه آيا كاربست مولفه‌هاي نظريه صلح دموكراتيك مي‌تواند تبيين كننده علل و ريشه‌هاي برقراري صلح پايدار در منطقه غرب آسيا باشد؟ فرضيه ما اين است به نظر مي‌رسد صلح دموكراتيك به دليل تاكيد بر هويت ساختار نظام سياسي و غفلت از ديگر ابعاد ايجاد نا امني در سطح منطقه مانند رقابت براي گسترش حوزه نفوذ، رقابت و مداخله بازيگران فرامنطقه‌اي و ديگر عوامل فرقه‌اي و ايدئولوژيكي نمي‌تواند تبيين كننده علل ريشه‌هاي برقراري صلح پايدار در منطقه غرب آسيا باشد. چنين تبييني به روش توصيفي - تحليلي بوده و گردآوري داده‌ها به روش اينترنتي و كتابخانه‌اي بوده است.