بررسي سياست هاي تجاري سازي و يكپارچگي در مدلهاي توسعه اي كشورهاي پيشرفته با هدف صنعتي سازي

نوآوري و كارآفريني به عنوان مسيرهايي جهت رويارويي سازمان ها و شركت هاي رو به افولي است كه با موانعي چون كمبود مواد خام، نگراني هاي زيست محيطي و حذف از بازارهاي پر رقابت بين المللي مواجه هستند. امروزه تجاري سازي فناوري مي‌تواند كارآمدتر و با احتمال موفقيت بيشتري نسبت به قبل تحقق يابد. وجود ابزارهاي ارتباطي بين المللي چون اينترنت، توييتر و فهرست به ظاهر بي پاياني از آنها كه مبتني بر رسانه ها اجتماعي قدرتمند هستند از هميشه رايج تر و در دسترس همگان مي باشند. آنچه مهم است جستجوي ايده هايي براي تجاري سازي است كه بتواند از منابع متعدد در مسير تحقق خود بهره گيرند. طراحي مسير هاي تجاري براي عرضه و رساندن محصولات و خدمات به بازار بر اساس اهداف و چشم انداز هاي راهبردي بسيار حائز اهميت است. يكي از مهمترين عوامل موثر و تاثير گذار در توسعه اقتصادي نقش دولت ها در سياست صنعتي و اقتصاد توسعه اي است. جهت كاهش و به حداقل رساندن هزينه‌هاي چنين پيشرفتي مي بايست از نقشه راه جامعي اي استفاده نمود. اين نقشه راه ابزاري است كه مي تواند به دولت ها، شركت ها و سازمان ها كمك كنند تا محصولات جديد را به موفقيت بيشتري توسعه دهند. در اين مقاله ابتدا به بررسي تجاري سازي فناوري خواهيم پرداخت و در ادامه با انجام مطالعه و بررسي كشورهاي توسعه يافته بلوك شرق آسيا به نقش سياست گذاري دولت ها همچنين ارائه راهكارهايي در مسير حمايت از فرآيند تجاري سازي مي پردازيم.