ارائه رويكردي براي برنامه ريزي توسعه شبكه‌هاي توزيع آب و ‌جمع‌آوري فاضلاب با استفاده از تحليل پويايي شناسي سيستم‌ها و الگوريتم‌هاي هوش مصنوعي

برنامه‌ريزي توسعه شبكه‌هاي توزيع آب شهري و ‌جمع‌آوري فاضلاب از مهم‌ترين فعاليت‌هاي لازم براي توسعه زيرساخت شهري مي‌باشد. روش‌هاي رايج كه عمدتا مبتني بر پيش‌بيني جمعيت در افق زماني طرح بوده و ميزان نياز به احداث شبكه‌هاي جديد بر مبناي روش‌هاي تخمين جمعيت انجام مي‌شود، به دليل نامتوزان بودن توزيع تراكم جمعيت در مناطق مختلف و همين‌طور اختلاف زياد بين واقعيت محقق شده با پيش‌بيني‌ها، نيازمند بازنگري اساسي مي‌باشند. در‌اين مقاله چارچوبي مفهومي ‌براي برنامه ريزي توسعه و احداث‌اين شبكه‌ها مبتني بر تحليل پويايي شناسي سيستم‌ها و استفاده از داده‌هاي مكان محور ارائه مي‌شود. در‌اين روش، ابتدا فرضيه پويا و نمودار علي- معلولي عوامل موثر بر جمعيت و توسعه شهري تحليل مي‌شود. سپس با استفاده از داده‌هاي مكان‌محور اراضي مستعد توسعه يا تغيير كاربري شناسايي و برحسب پيش‌بيني نرخ تراكم اولويت‌بندي مي‌شوند. براي انجام‌اين‌اين اولويت‌بندي نياز به استخراج ويژگي‌هاي اراضي بوده تا بتوان نرخ تراكم‌اينده را با استفاده از الگوريتم‌هاي هوش مصنوعي تخمين زد. با داشتن نرخ تراكم پيش‌بيني‌شده براي هريك از اراضي تحت مطالعه، مي‌توان به تفكيك، نياز به توسعه شبكه را براي‌اين مناطق تخمين زد. بنا به تحليل پوياي صورت‌گرفته، در صورت افزايش منابع و اعتبارات براي تكميل زيرساخت‌ها در مناطق اقماري، سرعت رشد قيمت مسكن و همچنين آسيب‌هايي نظير ساخت و ساز غيرقانوني تا حدودي كاهش مي‌يابد.