آمايش سرزمين و اثر آن بر تعادل منطقه اي و توسعه پايدار شهري

Land preparation and its effect on regional balance and sustainable urban development

اهداف اصلي آمايش سرزمين، ارائه مسيرهاي منطقي در بهره گيري از منابع طبيعي و انساني و توسعه مطلوب جامعه انساني است و جغرافيا و گرايشهاي آن، بيشترين ارتباط را با برنامه ريزي آمايش سرزمين دارد. در آمايش سرزمين از يافته هاي اكثريت علوم استفاده ميگردد. رشد بيش ازحد جمعيت در كشور و گسترش شهرهاي بزرگ از يكسو و نابرابريهاي موجود در سطح معيشت زندگي در شهر و روستا از سوي ديگر سبب شده است كه علاوه بر جدايي شهرها و روستاها مشكلاتي از قبيل تمركز سرمايه به صورت نامتوازن در كشور و شهرهاي بزرگ، تخريب بيش از اندازه محيط زيست بوجود آيد. ازاين رو، لازم است تا تعادلي در نظام شهري كشور به وجود آيد تا بتواند از تخريبهاي زيست محيطي جلوگيري كند و از آنها در جهت بهره برداري صحيح استفاده نمايد. اين مقاله با روشي توصيفي – تحليلي و جمع آوري منابع به صورت كتابخانه اي با هدف شناسايي نقش آمايش سرزمين در توسعه منطقه اي نگاشته شده است. دستيابي به توسعه منطقه اي، متوازن و يكپارچه امري ضروري معطوف به استفاده درست از قابليتهاي سرزمين، سازماندهي اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي و محيط زيستي براي تحقق آينده مطلوب مناطق است، به همين منظور يك برنامه ريزي استراتژيك آمايش سرزمين با در نظرگرفتن تمامي فاكتورهاي توسعه پايدار ميتواند به نتيجه مطلوب بيانجامد، چرا كه آمايش سرزمين روشي است كه در برخورد با عدم تعادل در محيط طبيعي انعطاف پذيري خوبي دارد. آمايش سرزمين ميتواند با بهره برداري بهينه از امكانات موجود در راستاي بهبود وضعيت مادي و معنوي و در قلمرو جغرافيايي خاص در راستاي توسعه منطقه اي عمل نمايد.