بررسي عاطفه فردي در غزليات هماي شيرازي

شعر، زاييده ي بروز حالتي ذهني است كه براي شخصي در محيطي كه در آن زندگي مي كند به وجود مي آيد و در واقع مي توان گفت شعر در معناي عام آن، بيان احساس و عاطفه است و شاعر كسي است كه اين عواطف را باز متفاوت از زبان معمول، زبان مخيل و موزون بيان مي كند. رضا قلي خاني (هماي شيرازي) شاعر و عارف معروف قرن سيزدهم هجري است كه در ميان شاعران روزگار قاجار از شمار برجستگان است. پژوهش حاضر به بررسي ذهن و عاطفه شاعر در غزليات وي پرداخته است و سعي در شناخت و شناساندن بيشتر لايه هاي گوناگون شعر او دارد.انجام اين تحقيق به روش كتابخانه اي و جمع آوري اطلاعات صورت پذيرفته است.