تاكيد بر جلوه هاي طبيعت در اشعار نيما و سهراب

طبيعت از گذشته تا كنون همواره يكي از خاستگاه هاي هنر در دنيا به شمار مي رود و در شعر، اين مساله از ديگر عرصه هاي هنر بارزتر است كه در شعر سهراب سپهري و نيما يوشيج نمود بسياري دارد. شاعران در شعرهايشان يا از عنصرهاي امروزي و فضاي شهري استفاده مي كنند يا آنكه از فضاي كهن و طبيعت بهره مي-گيرند چون كه طبيعت نماد شخصيت ها و زندگي محسوب مي شود و به همين سبب در شعرهاي نيما و سهراب اين امر به خوبي قابل مشاهده است. البته اين عناصر تشبيهي گاه ارتباط مستقيم با طبيعت داشته‌اند و گاه نيز غير مستقيم و از ساخته‌هاي دست بشر بوده‌اند. هرچند رفته‌رفته با شكل‌گيري جوامع پيشرفتۀ شهري عناصر غيرطبيعي يا طبيعي تكراري و از روي دست شاعران ديگر، بيش از پيش به عرصۀ شعر وارد مي‌شود؛ اما هنوز هم زيباترين اشعار معاصر با طبيعت و عناصر روستايي انس و الفتي داشته‌اند و شاعرانشان تجربۀ سير و سفري هرچند كوتاه را در اين‌گونه فضاها دارند. دراين مقاله با مطالعات اسنادي و كتابخانه اي به تحليل و تبيين موضوع طبيعت گرايي در شعر نيما و سهراب مي پردازيم كه نشان مي دهد در شعر نيما و سهراب از جنبه هاي گوناگون به طبيعت نگريسته شده است كه در دوره هاي مختلف شعري شاعر نمود يافته است. هر يك از آنها با ديدگاه و ذهنيت خاص خود به طبيعت و موضوعات مرتبط با آن نگريسته اند و در هر يك از موضوعات و درونمايه ها تفاوت هاي فكري و ساختاري وجود دارد.