رابطه طنز و بلاغت با رويكرد به اشعار حافظ شيرازي

خواجه شمس الدين محمد، حافظ شيرازي، از محبوب ترين شعراي ايران زمين است كه با گذشت قرن ها، آثارش نه تنها در ايران بلكه در سراسر نقاط جهان به شهرت رسيده است. موضوع اشعار حافظ بسيار متنوع بوده و در اشعار وي وجود طنز تا جايي كه امكان دارد ظرفيت بيان را بالا برده و به شعرها شور و حرارت و حيات بالايي داده است. طنز در واقع هنري است كه نبود تناسبات در عرصه هاي مختلف اجتماعي را كه در ظاهر متناسب به نظر مي آيد، نشان مي دهد و اين خود موجب خنده در افراد جامعه مي شود. اين هنر در كلام شاعران و نويسندگان توانا همچون حافظ و عبيد ذاكاني وسيله اي براي به تصوير كشيدن واقعيت هاي تلخ جامعه عصر شان مي شوند. از آنجا كه بيان ادبي به دور از بلاغت و صناعات ادبي نمي تواند خود را بنماياند، لذا شاعران و نويسندگان طنز را به كسوت بلاغت مي آرايند و به تصوير مي كشند. در اين پژوهش سعي بر آن است كه رابطه عميق طنز و بلاغت در اشعار حافظ مورد واكاوي قرار گيرد. شيوه پژوهش براساس مطالعات كتابخانه اي و فيش برداري و تحليل محتوا استوار است. پس از بررسي نتايج نشان داد كه ميان طنز و بلاغت در شعر حافظ رابطه ژرف و ناگسستني وجود دارد و حافظ با كمال هنرمندي به طنز، لباس فاخر بلاغت پوشانده است.