شاخصه‌هاي تمدن سازي اسلامي در آثار جلال آل‌احمد با تكيه بر نگاه غرب‌ستيزي او

جلال آل‌احمد در سال 1302 در خانواده‌ي مذهبي در تهران پا به‌جهان هستي گذاشت. با فراگيري دروسي ابتدايي راهي نجف شده و پس از مدتي كوتاهي دوباره به ايران برگشت، به حزب توده پيوست و شروع فعاليت نمود، كتاب« عزاداري‌هاي نامشروع»«قصه‌ي زيارت» « ديد و بازديد» ترجمه‌ي « محمد آخرالزمان» أثر(پل كازانو) را در اين دوره نوشت. او هم‌زمان تحصيل در دانشسراي عالي تهران آغاز و در 1325 فارغ شد. سپس دوره‌ي دكتري ادبيات فارسي را در دانشگاه تهران آغاز اما پيش از دفاع رساله‌ي دكتري دانشگاه را ترك كرد. از اين زمان با حزب توده كم‌رنگ شد و با نوشتن قصه‌ي« از رنجي كه مي‌بريم» همراه چند تن از اين حزب جدا شد. به دنبال اين انشعار زندگي فكري او ديگرگون مي‌شود و دست به ترجمه آثاري از سارتر، كامو، ژيد و داستايوسكي مي‌زند و « مدير مدرسه » و « هفت مقاله» را مي‌نويسد. در سال 1330 به حزب زحمتكشان ملت ايران پيوسته و مدتي بعد جدا مي‌شود و همراه با خليل ملكي حزب مستقلي با گرايش نيروي سوم تأسيس مي‌كنند. همراهي او با اين حزب نيز ديري نپاييد و از سال 1332 از فعاليت‌هاي حزبي دست كشيد و مشغول كارهاي معلمي، مترجمي و قوم‌نگاري شد. در اين دوره به مذهب نزديك مي‌شود و حاصل اين نزديكي قصه‌ي« نون و القلم» است