همگرايي و منطقه گرايي اسلامي در انديشه محمدضياءالدين الرّيس

دغدغه همگرايي، ميان دولت هاي اسلامي، داراي جايگاهي رفيع در آثار و انديشه هاي متفكران معاصر مسلمان بوده و در كانون انديشه و آثار آنها قرار داشته است. هر يك از اين انديشمندان به شيوه هاي متفاوت، تلاش هاي علمي مختلفي را براي ارائه روش مطلوب همگرايي اسلامي ارائه كرده اند. يكي از متفكران صاحب نام در زمينه مطالعات همگرايي در جهان اسلام، محمد ضياءالدين الرّيس مي باشد. ايشان براي تحقق همگرايي، روشي را ارائه مي دهند كه با عنوان منطقه گرايي اسلامي مطرح شده است. عليرغم اهميت اين موضوع و تاثير آن در ادبيات مطالعات همگرايي اسلامي، تاكنون هيچ مفهوم بندي صحيح از اين نظريه و مطالعات دقيق پيرامون آن در منابع و پايگاه هاي علمي فارسي زبان، موجود نمي باشد. لذا به دليل وجود چنين ضرورتي، در اين مقاله با رويكردي توصيفي – تحليلي ابتدا به بررسي نظريه منطقه گرايي اسلامي و شيوه تحقق آن در انديشه محمد ضياءالدين الرّيس پرداخته مي شود و سپس ميزان كاربست پذيري اين نظريه در فرآيند تحقق همگرايي اسلامي و حركت در مسير تمدن نوين اسلامي، تحليل و بررسي مي گردد