بررسي اثربخشي act بر ميزان انگيزش تحصيلي و رضايت از زندگي در فرزندان طلاق نوجوان پسرشهرستان كردكوي

حل مساله فرايندي نظام مند مي باشد كه بر تحليل موقعيت مسئله، تمركز داشته و بيانگر توانايي اشخاص در غلبه بر موانع و دستيابي به اهداف مي باشد.هدف از پژوهش حاضر بررسي اثربخشي درمان مبتني بر پذيرش و تعهد بر ميزان انگيزش تحصيلي و رضايت از زندگي در فرزندان طلاق نوجوان پسر است. از طرفي روان درماني مبتني بر پذيرش و تعهد (ACT) از جمله روش هاي درماني موج سوم است كه بر تغيير كاركرد افكار و احساسات به جاي تغيير شكل، محتوا يا فراواني آنها تاكيد مي كند. روش اين مطالعه،آزمايشي از نوع پيش آزمون-پس آزمون با گروه كنترل است. جامعه ي آماري اين پژوهش شامل كليه ي فرزندان طلاق نوجوان پسر محصل شهرستان كردكوي در سال تحصيلي ۹7-۹8 بود. روش پژوهش،طرح نيمه آزمايشي پيش‌آزمون- پس‌آزمون باگروه كنترل بود. با نظر استاد راهنما 20 نفر با توجه به ملاك‌هاي ورودبه پژوهش به روش دردسترس انتخاب،سپس به‌تصادف در دو گروهآزمايش (10 نفر) وكنترل (10 نفر) گمارده شدند.شيوه نمونه‌گيري تصادفي ساده بود. ابزارهاي گردآوري اطلاعات شامل پرسشنامه‌هاي انگيزش تحصيلي وپرسشنامه رضايت از زندگي جهت جمع‌آوري اطلاعات استفاده شد و ازتحليل كوواريانس براي تجزيه‌وتحليل داده‌ها استفاده شد. نتايج پژوهش نشان دادكه سطح معناداري مربوط به آموزش act بر روي فرزندان طلاق پسر نوجوان تأثيرگذار است؛ و در فرضيات ديگر نيز مي‌توان پذيرفت كه آموزش act بر انگيزش تحصيلي و رضايت از زندگي فرزندان طلاق دانش‌آموزنوجوان پسر تأثيرگذار است.