بررسي سياستگذاري هاي اموزشي اموزش و پرورش در ارتقاء كيفيت آموزشي مدارس

تحقق ارزشها و آرمانهاي متعالي انقلاب اسلامي مستلزم تلاش همه جانبه در تمام ابعاد فرهنگي، علمي، اجتماعي و اقتصادي است. عرصه تعليم و تربيت از مهمترين زيرساختهاي تعالي همه جانبه كشور و ابزار جدي براي ارتقاي سرمايه انساني شايسته كشور در عرصه هاي مختلف است. تحقق آرمان هاي متعالي انقلاب اسلامي ايران مانند احياي تمدن عظيم اسلامي، حضور سازنده، فعال و پيشرو در ميان ملت ها و كسب آمادگي براي برقراري عدالت و معنويت در جهان در گرو تربيت انسان هاي عالم،متقي وآزاده و اخلاقي است. تعليم و تربيتي كه تحقق بخش حيات طيبه، جامعه عدل جهاني و تمدن اسلامي ايراني باشد در پرتو چنين سرمايه انساني متعالي است كه جامعه بشري آمادگي تحقق حكومت جهاني انسان كامل را يافته و در سايه چنين حكومتي ظرفيت و استعدادهاي بشر به شكوفايي و كمال خواهد رسيد.تحقق اين هدف نيازمند ترسيم نقشه راهي است كه در آن نحوه طي مسير، منابع و امكانات لازم، تقسيم كار در سطح ملي و الزامات در اين مسير به صورت شفاف و دقيق و با هدف كيفيت بخشي مناسب مشخص شده باشد. در واقع، كيفيت فعاليت ساير نهادهاي اجتماعي تا اندازه زيادي به چگونگي عملكرد آموزش و پرورش بستگي دارد. كيفيت در حال حاضر يكي از محورهاي اصلي همه مباحث آموزشي است و ارتقاي آن مهمترين وظيفه وزارت آموزش و پرورش است. از اين رو در اين مقاله سعي بر ان شده است تا سياست گذاري هاي پژوهشي اموزش و پرورش مورد بررسي قرار گيرد.