مطالعه مناجات هاي باب سوم صحيفه علويه از منظر قرآني

خداوند متعال براي رهايي انسان، از دردهاي جسمي و روحي اسبابي قرار داده و يكي از آن اسباب دعا و نيايش مي باشد. هدف از پژوهش حاضر مطالعه مناجات هاي باب سوم صحيفه علويه از منظر قرآني مي باشد. اين پژوهش به روش كتابخانه اي انجام گرفته و پس از استخراج مناجات هاي حضرت با استفاده از كتب لغت و تفسير از جمله تفسير فارسي و عربي تفسير الميزان،تفسير اطيب البيان،تفسير مجمع البيان ،تفسير نمونه و... و ترجمه آيت الله مكارم شيرازي در تفسير نمونه وكتب اخلاق به تبيين آن پرداخته تا پيام ارزشمند اين مناجات ها و دعا هارا به مخاطبان ارائه دهد.پژوهش پيش رو قسمتي از اين صحيفه را مورد بررسي و تحليل قرار داده و مستندات قرآني آن را ذكر نموده و مناجات هاي حضرت به همراه تفسير آورده شده است. حضرت علي (ع) در اين باب از نهج البلاغه به مناجات و راز و نياز با خداوند پرداخته و در خلال آن برخي از مباحث علمي و همچنين موضوعات اخلاقي و فلسفي و همچنين تربيتي و نحوه صحبت با خداي خود را و حتي نحوه استفاده از آيات قرآن در دعاهاي خودرا به صورت هاي متنوع آموزش داده و ما در اولين موضوعي كه آنرا مورد بحث قرار داديم موضوع حركت كردن و جنبش ماه ،مي باشد. امام (ع) به توصيف خداوند در دعاي خويش مي پردازد وآنرا با نگاه موشكافانه و عميق و به تناسب دعاي خويش بيان مي كند كه مانند آگاه بودن خداوند كه حضرت آنرا در جايگاه خودش بيان مي كند.