محتواپژوهي تطبيقي تفسير قرآن به قرآن در آيات 5 الي 13 سوره مباركه شوري با محوريت آراء علامه طباطبايي و عبدالكريم خطيب

از جمله روش‌هاي تفسيري مطرح در ميان مفسران علوم قرآني، منهج تفسيري قرآن به قرآن مي‌باشد، اين روش تفسيري، مشتمل بر مباني و مستندات مختلفي است كه به تبيين و تأييد آن كمك شاياني مي‌نمايد. از جمله كامل‌ترين تفاسير موجود در عرصه «روش تفسيري قرآن به قرآن»، تفسير شريف الميزان علامه طباطبايي در ميان شيعه، و تفسير «القرآني للقرآن» خطيب در ميان اهل تسنن مي‌باشد. از اين روي، نگارنده با انتخاب آيات 5 الي 13 سوره شوري كه از جمله آيات مشترك در تفسير قرآن به قرآن در بين دو مفسر فوق‌الذكر مي‌باشد، با روش توصيفي – تحليلي و با جمع‌آوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي و تجزيه و تحليل محتوايي، به «محتواپژوهي تطبيقي تفسير قرآن به قرآن در آيات 5 الي 13 سوره مباركه شوري با محوريت آراء علامه طباطبايي و عبدالكريم خطيب» پرداخته است و نتايج پژوهه حاضر عبارت است از: با دقت در آيات 5 الي 13 سوره مباركه شوري، متضح گرديد كه در آيات فوق‌الذكر سوره مباركه شوري، هر دو مفسر، با بهره‌گيري و استفاده آيات مشابه در لفظ، محتوا و استناد به آيات ديگر به تبيين معنا و مراد آيات پرداخته‌اند. در تفسير الميزان گونه هاي جمع آيات عام وخاص، استناد به آيات ديگر براي تعيين معناي مصداقي و معناي اصطلاحي و سياق به كار رفته است و در تفسير القرآني للقرآن از استناد به آيات ديگر براي تعيين معناي مصداقي نيز استفاده شده است. آنچه در بررسي روش تفسيري اين دو مفسر شيعه و سني، مشخص است آن است كه، خطيب در تفسير القرآني للقرآن، با استناد به آيات ديگر با توجه به آيات مشابه، سعي در تبيين مراد منظور خود از آيه داشته است، اما علامه طباطبايي در الميزان، سعي در تبيين و روشن شدن مراد و منظور آيه دارد.