بررسي نگرش انسان و طبيعت در دوران اساطيري (ايران كهن)

اساطير را بازگوكننده ي حقيقت هاي مشاهده نشدني زندگي و گيتي از طريق پديده هاي مشهود دانسته اند كه همواره بيان گر واقعيت هايي هستند كه منطقي در پس آن ها نهفته است، حال از آنجايي كه تداوم حيات ايرانيان باستان به نيروهاي طبيعت وابسته بود، لذا اسطوره هاي ايرانيان غالبا بر نيروهايي متمركزند كه در طبيعت ديده مي شوند يا طبيعت، آن ها را منعكس مي كند چنان كه ديده مي شود از نظر ايرانيان باستان از ميان عناصر طبيعت، گياهان يكي از شناخته شده ترين اسطوره ها بودند و بيش تر تقديس مي شدند. بنابراين مي توان گفت كه نوع ارتباط ايرانيان باستان با طبيعت ريشه در اسطوره ها دارد. هدف اين پژوهش بررسي نگرش انسان و طبيعت در دوران اساطيري ايران بوده است كه كهن‌ترين نمونه‌هايي بازمانده از صورت باستاني اساطير ايران به اوستا به‌خصوص در يشتها بر مي گردد و همچنين توجه به آن را در آثار كهن ايراني چون شاهنامه ي فردوسي، بوستان و گلستان سعدي، مثنوي معنوي، آثار سهروردي و... مي توان ديد. بنابراين مي توان گفت؛ اقوام ايراني با سبك هاي معيشتي مختلف كه با سنت ها و حوزه ي جغرافيايي زندگي آنان رابطه دارد، از دانش فرهنگي ژرف و عميقي در برخورد و همزيستي با طبيعت برخوردارند. اين دانش شيوه هاي همزيستي با طبيعت را به خوبي به ما نشان مي دهد