بررسي ماهيت تضمين و برابريابي آن در تفسير الميزان (مطالعه موردي در سوره مباركه بقره)

در بعضي از آيات قرآن كريم كه معجزه جاودان ادب و بلاغت است، يك فعل، حقيقتا معناي فعل ديگري را به خود گرفته و حكم همان فعل دوم را به لحاظ لازم يا متعدي بودن، به شرط وجود مناسبت ميان دو فعل و قرينه‌اي كه دال بر فعل محذوف باشد، دارا شده است. اين قاعده از قرن هشتم، تضمين ناميده شده كه به معناي اخص آن، تضمين نحوي مستفاد در فعل است. با مطالعه موردي در سيزده آيه از سوره مباركه بقره از منظر تفسير شريف الميزان به روش توصيفي-تحليلي و به صورت نمونه كاوي مشخص شد كه تضمين فعل متعدي به دو مفعول در فعل متعدي به يك مفعول، بيشترين كاربرد را دارد و علامه طباطبايي با درنظر گرفتن تضمين در غالب آيات، اين اسلوب را قبول داشته و سعي در استفاده هرچه بهتر از تضمين و ارائه معناي دقيق‌تر و كامل‌تر داشته‌اند.