متن پژوهي روايات باب نيت در اصول كافي

اساس آموزه هاي دين مبين اسلام چه در اعتقادات كه زمينه ساز عمليات است و چه در عمليات، برپايه ي فطرتي خداجو وكمال طلب است كه جز از مسير صحيح اسلام ناب به مقصد، ره پيدا نميكند؛ اما گاهي ره پويان راه كمال و سعادت، در مسيري يكسان، گرفتار خطوات شيطان شده و از ادامه راه باز مي مانند؛ آنچه مورد غفلت آنان است و يكي از مواردي كه سبب اين انحراف ميگردد، عدم توجه به نيت الهي و يا خلوص نيت است، مهمّي كه غفلت از آن انسان را گرفتار رذيله ها و انحراف از راه به بيراه ميكند؛ ما در اين مقاله به شيوه توصيفي-تحليلي به بررسي روايات باب نيت در اصول كافي مي پردازيم و در مسير اين بررسي مي بينيم كه نيت به عنوان روح عمل و عامل رشد و تكامل آن و به سبب آن، كمال و سعادت آدمي مي گردد و هرچه درجه نيت به اخلاص نزديكتر باشد، عمل رشد يافته تر و درجه تقرب انسان به خداوند بالاتر خواهد بود؛ لذا عمل بدون نيت و يا نيت بدون عمل هيچ كدام، سعادت حقيقي را محقق نمي كند و حتي ممكن است انسان را از صراط مستقيم منحرف نمايد.