انقلابات و تاسيس نظم هاي اجتماعي

انقلاب‌ها در تعبيري كلي و خارج از مناقشات نظري به عنوان دگرگوني‌هاي بزرگ و تغييرهاي بنيادين شناخته مي‌شوند كه نظم پيشين را از ميان برده و نظم جديد را بنيان‌گذاري مي‌كنند. در پاسخ به اين مسئله كه چگونه اين تغيير و دگرگروني و نظم‌يابي ممكن مي‌شود، نظريات مختلفي در حوزه علوم اجتماعي داده شده است. اولين صورت‌بندي‌ها از چگونگي نظم‌يابي جامعه به واسطه نظريه‌پردازان قرارداد اجتماعي و سپس اقتصاددانان سياسي صورت‌بندي شده است. پرسش هابزي اما در مركزيت تمامي بررسي‌ها قراردارد؛ چگونه امكان دارد كه افرادي با اميال متفاوت يك جامعه را تشكيل بدهند؟ دوركيم در پاسخ به اين مسئله از تجربه امر قدسي به عنوان عنصر پيونده‌دهنده ارزشي نام مي‌برد و وبر كاريزما را به عنوان ارزش‌گذاري مي‌داند كه افراد از طريق تسليم يا ايمان به كاريزما با يكديگر پيوند برقرار مي‌كنند. نظريات عام اجتماعي در باب چگونگي تشكيل جامعه از آن حيث كه انقلاب‌ها هم به معناي تشكيل مجدد نظم اجتماعي هستند مي‌تواند به عنوان پاسخي براي معضله‌ي نظريه‌پردازي پيرامون انقلاب‌ها در نظر گرفته شود.