فلسفه ي هنر و زيبايي در تمدن بزرگ هخامنشي

فلسفه، هنر، زيبايي و حقيقت از جمله مفهوم هايي هستند كه جلوه هايي از نگرش ها و آرمان هاي اجتماعي انسان ها را در قالب فرهنگ و تمدن به ما نشان مي دهند. انسان از زماني كه به همزيستي اجتماعي قانونمند دست يافت داراي تمدن شد. تمدن هاي باستان مهمي در تاريخ وجود دارند. يكي از تمدن هاي بزرگ و مهم ايران باستان، تمدن هخامنشي است. آثار بجاي مانده از هنر دوره ي هخامنشي، عمق پيشرفت هنرمندان ايراني را در رشته هاي گوناگون هنري در اين دوره به تصوير مي كشد. هنر ايران در تمدن هخامنشي عمدتاً بر اساس عظمت و مقام پادشاهان بنا گرديده است. هنر اين دوره ي باستان آميخته اي است از هنر تمدن هاي گوناگوني كه در آن زمان مطرح بوده اند و هخامنشيان با بهره گيري و استفاده از خصوصيات ممتاز آن ها، در يك چهارچوب مشخص به هنر خود هويت بخشيد ه اند. هدف اصلي اين تحقيق بررسي فلسفه ي هنر و زيبايي در تمدن بزرگ هخامنشي است. اين تحقيق به روش توصيفي- تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه اي به معرفي موقعيت تاريخي، جغرافيايي و اساطيري تمدن هخامنشي پرداخته و ضمن بررسي جنبه هاي زيباشناختي هنر هخامنشي در سه حيطه ي نظري، فني و اساطيري به تعريف فلسفه ي زيبايي هنر در غرب و فلسفه در ايران باستان مي پردازد. نتيجه بررسي فلسفه ي زيباشناختي هنر تمدن هخامنشي، نشان دهنده و نمايش؛ عظمت شاهنشاهي در سطح جهاني، مجموعه اي از نمادهاي اساطيري باستاني ايران، قدرت بخشيدن و اعطاي حاكميت از طرف اهورامزدا به پادشاهي و تشكيل يك امپراتوري بزرگ جهاني مي باشد. فلسفه ي زيباشناختي هنر تمدن هخامنشي را مي توان در يك عنوان «شاهنشاهي بزرگ آييني و اساطيري» خلاصه نمود.