دموكراسي گفت و گويي در انديشه يورگن هابرماس

ساختار هاي ذهني و اجتماعي ، چون بندي انسان مدرن را اسير كرده و آزادي بشر را تبديل به سرابي دور و محال كرده است. عقلانيت ابزاري بر مدرنيته حاكم گشته و ارتباطات انسان ها را بسيار مكانيكي، سرد، رسمي، قانوني، سلسله مراتبي و ساختاري كرده است. در چنين جوي، انسان رابطه اش را با ديگري بر اساس نياز خود و انتظارات جامعه تنظيم كرد و عشق، اعتماد و اميد در چنبره ي يك رابطه مكانيكي و عقلاني محض به فراموشي سپرده شد. ناتواني در برقراري ارتباط بين انسانها، از مسائل و مشكلات شناختي انسان امروزي است. ديالوگ مهمترين راه دستيابي افراد به نگاه جامع به پديده هاي هستي و برقراري ارتباط بين انسان هاست. ديالوگ با ظرفيت خود مي تواند در حوزه عمومي (سپهر عمومي) شكل بگيرد و آن را بازتوليد كند. سپهر عمومي امكاني در زندگي جمعي انسان هاست كه با تحقق آن، افراد جامعه مي توانند از طريق يكديگر به سخن آيند و با مفاهمه به امر عمومي توجه كنند، و آن را مورد بحث و گفت و گو قرار دهند. در سپهر عمومي افراد در وضعيتي آزاد، دور از تحميل ها و اجبارها، امر عمومي را مورد بحث و نظريات يكديگر را مورد ارزيابي قرار مي دهند، و بدين وسيله، امكان رسيدن به يك توافق جمعي واقعي را به حداكثر مي رسانند. روش تحقيق اين پژوهش به شكل اسنادي و با استفاده از مقالات، كتاب ها و صفحات گسترده وب بوده است. نتايج حاصله از اين پژوهش نشان مي دهد كه هابرماس دموكراسي گفتگويي را از طريق مفاهمه در حوزه عمومي امكان پذير مي داند.