بررسي نمودهاي ادبيات اقليمي در مجموعه داستان آبشوران اثر علي‌اشرف درويشيان

ادبيات اقليمي يا بومي بخشي از ادبيات است كه آداب و رسوم اجتماعي، باورها و عقايد و...منطقه‌اي خاص از لحاظ جغرافيايي را در بر دارد. نويسندگان معاصر زيادي به توليد آثار اقليمي روي آورده‌اند. كه اين نوع آثار به مختصات جغرافيايي بومي ناحيه‌اي متعهد است و تجلي آنها در آثار به روشني مشخص است. استان كرمانشاه همواره نقش خاصي در توسعه ادبيات بومي داشته و نويسندگان زيادي در اين منطقه به رونق ادبيات بومي و اقليمي كمك كرده‌اند. علي اشرف درويشيان از رمان نويسان اقليمي مهم و شاخص كرمانشاه است كه به بيان واژگان محلي، ضرب المثل‌ها و مكان‌ها و آداب و رسوم و… مربوط به كرمانشاه پرداخته‌ است. در مقاله حاضر با روش توصيفي تحليلي به بررسي عناصر بومي و اقليمي چون:مكان‌هاي بومي،باورها و اعتقادات، زبان كردي و لهجه محلي، اصطلاحات، ضرب‌المثل‌ها، پوشش هاي محلي،صنايع دستي،خوراكي‌هاي محلي و نام‌آواهاي اقليمي در مجموعه داستان آبشوران پرداخته است.