توسعه اقامتگاه هاي بوم گردي با رويكرد برنامه ريزي فضايي در استان گيلان

در سال هاي اخير كشور با رشد فزاينده جمعيت، با مشكلاتي مانند رشد سريع شهر نشيني، مهاجرت، مسكن، حمل ونقل و خدمات شهري مواجه شده است كه تبعات اين رشد جمعيت و شهر نشيني باعث گسترش بي برنامه و نامعقول شهرها بوده است و باعث شده است كه شهرها از لحاظ فضايي- كالبدي به سمت ناپايداري حركت كند كه از مهم ترين عوامل موثر در اين ناپايداري مي توان به عوامل اقتصادي، اجتماعي- فرهنگي، مديريتي- نهادي، زيست محيطي و فضايي- كالبدي اشاره كرد. برنامه ريزي فضايي تنظيم رابطه بين انسان، فضا و فعاليت هاي انسان در فضا است. هدف از اين تنظيم رابطه، بهره برداري منطقي از كليه امكانات موجود به منظور بهبود وضعيت مادي و معنوي اجتماع بر اساس ارزش هاي اعتقادي و توجه به سوابق فرهنگي با ابزار علم و تجربه در طول زمان است. اقامتگاههاي بوم گردي نمونه اي ازكسب و كارهاي كوچك و فعاليت هاي انسان در فضاي كالبدي هستند كه با كمترين فشار براي محيط طبيعي و انساني و كاهش نشت اقتصادي از فعاليت هاي اساسي در تحقق توسعه پايدار محسوب مي شوند. از آنجا كه بوم گردي با محيط طبيعي و فعاليت هاي اقتصادي- اجتماعي رابطه متقابل دارد، مي تواند آثار و پيامدهاي مثبت و يا منفي در اين زمينه ها داشته باشد. به همين دليل شناخت آثار و پيامدهاي بوم گردي در مرحله اول و مديريت اين اثرات در مرحله دوم مي تواند پيامدهاي مثبت آن را به حداكثر ممكن و پيامدهاي منفي آن را به حداقل ممكن كاهش دهد. قطعا هر نقطه اي از كشور بنا به اقتضاي محيطي خود، سياست هاي اكو توريسيم و راهبردهاي كنترل و مديريت بهينه را طلب مي كند كه بايد در برنامه ريزي هاي كلان در كانون توجه برنامه ريزان و تئوريسين هاي اين حوزه قرار بگيرد. بدون شك ايجاد و بسترسازي براي توسعة اقامتگاههاي بومگردي، آثار اقتصادي، اجتماعي و زيست محيطي بسياري را در پي خواهد داشت و نتايج آن سراسر فضاي جغرافيايي را بهره مند خواهد كرد. مقاله حاضر به دنبال روابط بين اقامتگاه هاي بوم گردي به عنوان ساز و كارهاي اقتصادي با توسعه پايدار فضايي است.