بررسي پيامدهاي مكاني ـ فضايي تبديل مراكزروستايي به شهر بر سازمان فضايي(مورد: حويق تالش )

در دهه هاي اخير شاهد ظهور روش هاي جديد برنامه ريزي به منظور تعادل ناحيه اي بوديم كه توسعه روستايي را در سايه ي تعادل ناحيه اي دنبال مي كنند كه شكاف گسترده ميان سكونتگاه هاي شهري و روستايي را عامل اصلي توسعه نيافتگي روستاها مي انگارند. ازاينرو تسري عملكردهاي اجتماعي- اقتصادي و فضايي شهرها در روستاها را چاره ساز مي دانند. بدين منظور, پركردن خلاء مراكز شهري در نواحي روستايي, با تبديل مراكز روستايي پويا به شهرهاي كوچك محلي بهترين رهيافت فضايي به شمار ميرود. تبديل روستاي حويق به شهر در حدفاصل شهرهاي تالش و آستارا, به نظر مي رسد كه در اين چارچوب انجام پذيرفت.اين تحقيق بر آن است تا با اتكا به داده هاي آماري موجود و مطالعه تحولات كالبدي – فضايي در اين نوشهر دريابد كه اين فرايند چه تاثيراتي بر سازمان فضايي ناحيه گذاشته است. شده است. براي تحليل داده ها از مدل آنتروپي و ضريب كشش پذيري استفاده شده است. نتيجه بررسي ها نشان داد كه؛ تبديل حويق به شهر موجب كاهش مهاجرت روستاييان به شهرهاي بزرگتر با تثبيت جمعيت در تعادل ناحيه اي موثر بوده است. ضريب كشش پذيري و آنتروپي، نيز با ميل سمت يك, مويد اين روند است. در نتيجه با توسعه بيشتر اين شهر از لحاظ خدمات، توسعه متعادل ناحيه اي كاملتري و توزيع مناسبتر جمعيتي اتفاق خواهد افتاد.