الگوي سكونت گزيني جمعيت مهاجر با رويكرد اكولوژي اجتماعي در شهر رشت

اكولوژي اجتماعي شهر، شيوه هاي اجتماعي و اقتصادي شهر را به تصوير مي كشد و بر هويت محيط اجتماعي شهر تاكيد دارد و در پي آن است تا همه شهروندان بتوانند به زندگي شايسته اي دست يابند. جدايي گزيني هاي اجتماعي-فضايي يكي از مسايل مهم كنوني شهرها به شمار مي رود و از زمينه هاي بروز اين پديده، حضور مهاجرين در شهرها است كه با توجه به شرايط شان مكان هاي خاصي از شهر را براي سكونت خود انتخاب مي كنند. جدايي گزيني جمعيت مهاجر در قالب نقطه اي، لكه اي و پهنه اي در بخش هاي خاصي از شهر و بويژه سكونتگاه هاي غيررسمي شكل گرفته و گسترش پيدا مي كند. شهر رشت بزرگترين و مهمترين شهر منطقه شمال ايران، شهري مهاجر پذير است كه جمعيت آن طي سا ل هاي 1335 تا1395 ازتعداد 109491 نفر به 679995 نفر، تحت تاثير مهاجرت هاي درون استاني و برون استاني 2/6 برابر افزايش يافته است. هدف تحقيق حاضر تحليل الگوي سكونت گزيني جمعيت مهاجر با رويكرد اكولوژي اجتماعي در شهر رشت است كه از نظر هدف كاربردي و از نظر ماهيت و روش شناسي، توصيفي-تحليلي است. جامعه آماري تحقيق، كارشناسان فني شهرداري هاي مناطق پنجگانه شهر رشت است كه با بهره گيري از طراحي و تكميل تعداد 38 پرسشنامه به روش دلفي، داده ها و اطلاعات مورد نياز در كنار مطالعات اسنادي جمع آوري شده است.يافته هاو نتايج تحقيق نشان مي دهد الگوي سكونت جمعيت مهاجران به صورت؛ نقطه اي، لكه اي و پهنه اي بوده كه اين الگو در محلات با نسبت بالاي جمعيت مهاجر مانند برخي محلات مناطق چهار و پنج برعكس مي باشند. برنامه ريزي از طريق آماده سازي زمين هاي بلافصل شهر رشت مطابق با طرح هاي جامع و تفصيلي و نيز ساختاري-راهبردي به توسعه كالبدي-فضايي و بويژه توسعه اجتماعي-فرهنگي الگوي سكونت پهنه-اي، لكه اي و نقطه اي مهاجرين كمك خواهد نمود.