بررسي رويكرد فلسفي اكو فمينيسم و پيامدهاي آن براي اصول آموزش اخلاق محيط‌زيستي

هدف اين مقاله بررسي رويكردي جديدي درباره مسائل محيط‌زيستي است كه اكو فمينيسم خوانده مي شود. اين رويكرد را مي توان شعبه اي از كل روايت فمينيسم قلمداد كرد كه بر نگاه زنانه به انسان، جامعه و طبيعت و مناسبات ميان آن‌ها استوار است. پژوهش حاضر ازلحاظ ماهيت، نظري و ازلحاظ روش، توصيفي و استنباطي است. بخش توصيفي مطالعه بررسي مؤلفه‌هاي رويكرد مذكور و بخش استنباطي نيز استخراج اصول آموزش اخلاق محيط‌زيستي از مؤلفه‌هاي موردبحث است. جامعه آماري را نيز كليه منابع فارسي و انگليسي در دسترس تشكيل مي دهد. براي جمع‌آوري داده ها، منابع و اسناد و مدارك موردمطالعه، يادداشت برداري و درنهايت در چارچوب نظريه صورت‌بندي مي شود. يافته هاي پژوهش در دو بخش توصيفي و استنباطي را مي توان به اين شرح بيان كرد. اكو فمينيسم كه در دهه 1980 پديد آمده،‌ درواقع جنبشـي اسـت كـه بـه تـأثير از فمينيسـم مـدرن (نئوفمينيسـم) شكل‌گرفته اسـت و در جهت پرورش بعد زنـانگي جامعـه بـراي ايجـاد تعـادل بـين طبيعـت (زنـانگي) و فرهنـگ (مردانگـي) و به‌تبع آن احيـاي محيط‌زيست است. اخلاق فلسفي اكو فمينيستي، زيرشاخه‌ فلسفه اكو فمينيستي است. اخلاق محيط‌زيستي متأثر از اين رويكرد بر ارزش هايي چون مراقبت، همدلي و دوستي با طبيعت تأكيد دارد. انعكاس اين مؤلفه‌ها در آموزش محيط‌زيستي مي تواند مانع از تخريب محيط‌زيست شود. آموزش اخلاق اكوفمنيستي بر اصولي مانند؛ پويايي، احترام به طبيعت، همدلي و مراقبت، عدم ترويج سلطه، توجه به ارزش‌هاي ناديده گرفته‌شده در اخلاق سنتي، جلوگيري از تخريب محيط زيست و پيوستگي انسان و طبيعت استوار است.