تاثير ريسك هاي معدنكاري بر توسعه نوآوري: با نگاهي بر جايگاه واحدهاي تحقيق و توسعه و مراكز نوآوري در زيست بوم معدن و صنايع معدني

جوامع انساني و صنايعي كه به واسطه اين جوامع تشكيل شده، همواره دستخوش تغيير و تحولات اساسي است، كه ريشه در تغيير تفكر و ديدگاههاي افراد نخبه و خاصي در جامعه دارد. اين افرادِ پيشرو و نوآور، براي اثرگذاري و ايجاد تحول، نيازمند حمايت هستند. اين حمايت تنها از جنس مالي نيست و در نهايت اين رشد و بالندگي خرد جمعي است كه سبب پذيرش نوآوري است. زيست بوم نوآوري معادن و صنايع معدني نيز در مسير توسعه خود با چالش‌ها و فرصت‌هاي متعددي رو به رو است كه لزوم وجود و بازتعريف اجزا را دوچندان كرده است. تاثير تحقيق و توسعه براي توسعه زنجيره ارزش از ديرباز مورد توجه بخش صنعتي بوده است. همچنين مراكز نوآوري به عنوان يكي از اجزا زيست بوم نوآوري و به عنوان يك مدل همكاري مابين هلدينگ‌هاي خصوصي و دولتي در بخش معادن و صنايع كشور مورد پذيرش قرار گرفته و شاهد تاسيس مراكز نوآوري در اين حوزه توسط فعالان حوزه معدن هستيم. با وجود حمايت بخش معدن از مجموعه‌هاي دانش بنيان، ايجاد شركت‌هاي نوپا و صندوق‌هاي سرمايه‌گذاري اين همكاري دستاورد قابل ملاحظه‌اي به همراه نداشته است. معادن و صنايع معدني دنيا متحمل عدم قطعيت و ريسك متعدد شامل: ريسك فني، ريسك ادغام، ريسك اطلاعات و ريسك فرهنگ و سازمان است. پذيرش عدم قطعيت براي اين حوزه زماني سهل خواهد بود كه منطبق بر افزايش راندمان و ميزان توليد باشد. لذا اجزا زيست بوم نوآوري بايد منطبق بر اثرگذاري اقتصادي و بهره‌وري توليد حركت كنند.