فراتحليل پژوهش‌هاي زيست‌محيطي در محتواي نظري آموزش كشاورزي شهري

كشاورزي شهري كه از آن به‌عنوان باغباني درون‌شهري و باغباني پيرا شهري نيز ياد مي‌شود، به‌نوعي جديد از كشاورزي اطلاق مي‌گردد كه در آن رشد و پرورش گياهان خوراكي، درون مرزهاي شهر انجام مي‌شود. كشاورزي شهري با اهداف متعدد زيست‌محيطي، اقتصادي و اجتماعي، از توليد محصولات غذايي سالم و ارگانيك تا كمك به حل مسائل زيست‌محيطي مطرح بوده و اجراي آن نيازمند آموزش، يادگيري و ارتقا آگاهي است. ازآنجاكه آموزش كشاورزي شهري مي‌تواند ياري‌دهنده محيط‌زيست باشد اين پژوهش موردمطالعه قرارگرفته است. هدف اين پژوهش اين است كه با بهره‌گيري از منابع متعدد علمي و نتايج تحقيقات پيشين نگاشته شده، پيامدهاي آموزش كشاورزي شهري بر محيط‌زيست را مورد تجزيه‌وتحليل قرار دهد. روش تحقيق در اين پژوهش، با توجه به ماهيت نظري آن، توصيفي- تحليلي بوده و رويكرد آن كيفي مي‌باشد. نتايج پژوهش نشان داد آموزش كشاورزي شهري و اجراي آن، سبب بهره‌برداري متعادل از منابع آبي، بهبود كيفيت هوا، جلوگيري از فقر و فرسايش خاك و... مي‌شود.