امنيتي‌شدن و حكمراني امنيت ملي؛ مطالعه موردي امنيتي‌سازي ايران در نظام بين‌الملل

مقاله حاضر با تمركز بر روي حكمراني امنيت ملي در دو نقش «كنشگر امنيتي‌كننده» يا «كنشگر امنيتي‌شده» تلاش كرده است به اين سؤال پاسخ دهد كه كنش متقابل امنيتي‌سازي و غيرامنيتي‌سازي ايالات متحده و ايران در قالب دو نقش فوق چه روند و نتايجي را در پي داشته است. در اين چهارچوب، بحث شده است كه آمريكا به‌عنوان كنشگر امنيتي‌كننده چگونه در دهه‌هاي گذشته تلاش كرده است كه موضوع ايران و برنامه هسته‌اي آن را نزد مخاطب امنيتي‌سازي خود كه همانا جامعه جهاني است، به‌عنوان يك تهديد وجودي براي صلح و امنيت بين‌المللي بازنمايي ‌كند تا در پس آن، بتواند تدابير ويژه بين‌المللي را عليه ايران اعمال كند. در مقابل، نشان داده شده است كه جمهوري اسلامي ايران به‌عنوان كنشگر امنيتي‌شده چگونه هرگاه سياست غيرامنيتي‌سازي را در دستوركار خود قرار داده است، توانسته است كنش امنيتي‌سازي ايالات متحده را خنثي كند و به شكست بكشاند.

Focusing on the national security ruler in the role of security agent , the present article attempts to answer the question of what is the process of US-Iran securitization and non-securitization interaction in the above two roles and it has had consequences. In this context, it is discussed how the United States, as a security actor , has in recent decades tried to present the issue of Iran and its nuclear program to its security-building audience, the international community, as an existential threat to peace and security. Represent the international community so that it can apply special international measures against Iran. On the other hand, it has been shown how the Islamic Republic of Iran, as a security activist , has been able to thwart and defeat the US security action whenever it puts non-security policy on its agenda.